Wellicht nog eens
Een prentenboek voor iedereen die leert ‘afscheid te nemen’;
geschreven voor allen die ooit zijn bemind, en die leren te herinneren.
De telkens terugkerende zoete geur van kaneel, de bloemen gevlochten door vertrouwde vingers, en de cadans van handelingen die een leven lang werden herhaald — ze zijn allang meer dan dagelijkse routines; ze zijn veranderd in een diepe gewoonte van de ziel. Zelfs wanneer de wereld vreemd en onherkenbaar wordt, zelfs wanneer de geliefde allang naar de overkant is vertrokken, blijft de liefde zachtjes tot ons fluisteren. Vanuit die zorgvuldig gekoesterde bladzijden, langs het pad dat naar herinneringen leidt: ‘Wellicht nog eens’ (misschien dat we elkaar ooit weerzien).
Moge dit boek een bron van warmte zijn voor ieder hart dat leert afscheid te nemen.
Opgedragen aan hen die misschien de hele wereld zijn vergeten, maar nog altijd weten hoe lief te hebben.
Mijn opa was een vitale man. Hij zat werkelijk nooit stil.
Elke dag doorkruiste hij ons dorp: drie keer per dag liet hij de hond uit, en elke week bezocht hij de vismarkt, de wekelijkse markt en de grote supermarkt.
Hij verzorgde de bloemen van buren die op reis waren, en in zijn eigen tuin kweekte hij zijn eigen groenten.
Hij had een wonderbaarlijk boek. Zodra hij het opensloeg, wist hij werkelijk alles te doen.
Mijn opa was een wonderlijke man.
Heerlijke appeltaart met een pot thee.
Kransen van bloemen en linten, als unieke sieraden.
Iedereen hield van hem.
"Jonathan de vreugdebrenger," noemden ze hem.
Iedereen wist het: Jonathan had een wonderbaarlijk boek.
Zodra hij het opensloeg, kon hij alles.
Mijn opa was een wonderlijke man.
Hij had een wonderbaarlijk boek vol verhalen die nooit ophielden.
"Opa, mogen we jouw boek eens zien?"
"Nee," zei hij, "dit is opa’s schat."
"Mogen we niet één keertje kijken?"
"Nee, dit is opa’s schat."
Overal waar opa ging, nam hij zijn schat met zich mee.
Oma woont in het verzorgingstehuis. Opa komt elke week.
Ze herkent hem niet meer. Ze leeft in de dagen van vroeger.
